Nowa tradycja

Nowa tradycja zawitała do śmietankowego domu w ten przedświąteczny czas. Tyle radości widzę codziennie w tych błyszczących oczkach. Malutkie rączki nieporadnie trzymają nożyczki.

Próbują się dostać do zawartości paczuszki.

Z mojego dzieciństwa pamiętam 6 grudnia. Wstawało się rano i biegło na korytarz. W kozakach siedział czekoladowy Mikołaj, skarpety, czasem coś z listu do dużego Mikołaja. Fajny był to dzień.

Kiedy z bratem byliśmy już starsi i dostawaliśmy kieszonkowe, zawsze mieliśmy coś dla rodziców "do buta".

Radość z dawania i dostawania była podwójna.

Był też zawsze kalendarz adwentowy, ale nie w formie paczuszek na kiju powieszonych. Pamiętam taki zwykły z okienkami w których skryte były czekoladki.

Czasem zjadało się po kryjomu kilka "dni" na raz. Ile to tajemnicy było w tym dziecinnym oszustwie.

Dziś przeglądam profile instagramowe i inspiracje z pinteresta. Zachwyca pomysłowość autorek dzisiejszych kalendarzy adwentowych. Czasem w prześlicznych paczuszkach kryją się łakocie, gdzie indziej drobne podarki, w innych zagadki lub zadania.

Kalendarze przybierają najdziwniejsze formy, kreatywności nie ma końca.

Tego roku dołączyłam ja i Śmietaneczka.

W 24 paczuszkach ukryłam jej łakocie, drobiazgi zabawkowe.

Codziennie ta mała iskierka przybiega raniutko i zadaje te same pytania.

"Czy mogę rozpakować jedną paczuszkę?"

"Ile dni jeszcze do dużego Mikołaja?"

I cieszy się to moje szczęście stikersem co to dostałam przy zakupach w lidlu. Cieszy się z jednej kostki mamby ze świecącej figurki.

Podskakuje, śpiewa.

A ja razem z nią się cieszę, że niewielkim wysiłkiem sprawiłam jej tyle radości.

Mam nadzieję, że kiedyś wspomni tą świąteczną nową tradycję.